Nowoczesność, religia, islam. Wrocław, 18.05. 2007.
Jak pokazują pierwsze doświadczenia początku dwudziestego pierwszego wieku, nowoczesności nie powinniśmy rozumieć jako jednorodnego, ustalonego stanu lub linearnego procesu, toczącego się według z góry założonej logiki czy deterministycznych prawideł. Nie jest ona tożsama ze zjawiskami takimi jak postęp, racjonalizacja, wzrost czy sekularyzacja, o których pisali myśliciele i naukowcy osiemnastego, dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Nowoczesność jest z jednej strony projektem przemiany społeczeństw w dobie rozszerzania „przestrzeni praw”, rozwoju rynków i komunikacji o zasięgu globalnym oraz spotkań i dialogu międzykulturowego, a z drugiej oznacza „rewolucję uznania”, w wyniku której coraz więcej społeczności, wspólnot i grup stara się zdobyć, lub odzyskać, suwerenność, autonomię i odrębną tożsamość. Mamy tu do czynienia ze swoistą dialektyką jedności i różnorodności, globalizacji i partykularyzmu, o której mówią autorzy koncepcji wielorakich nowoczesności, tacy jak Shmuel Eisenstadt, Charles Taylor czy Anwar Abdel-Malek. Dialektyka ta musi być uwzględniona szczególnie w przypadku refleksji o religii i duchowości, które coraz trudniej jest wpisywać w stare, obowiązujące do tej pory w naukach społecznych zestawy opozycji binarnych: tradycjonalizm kontra modernizm, fundamentalizm kontra liberalizm, stagnacja kontra zmiana.

Zapis dyskusji pt. "Nowoczesność, religia, islam". (mp3/60,5 MB)